Berichtje vanuit Porto

En wat doet Ilse als ze zich even een dagje alleen in Porto moet vermaken: inderdaad, ze rent direct naar een internetcafe... Zelfstandig wel he? (de streepjes moet u er even bij denken, want die kan ik niet zo goed vinden op dit toetsenbord)

Helaas kan ik geen camerakaartje inpluggen in deze pc, anders had ik alvast wat foto's van onze ruim 500 foto's het net op kunnen slingeren. Ja, dat zijn er nogal veel, wij zijn gewoon enorm fotogeniek denk ik :)

Mijn reis in Portugal tot nu toe bevalt uitermate goed, met uitzondering van het vliegtuigpersoneel op Brussel Charleroi. De meneer daar wist ons wel heel duidelijk te vertellen dat wij geen messen in onze handbagage mochten stoppen (een bot broodsmeer-mes dames en heren, geen enge slingermessen met lange scherpe stukken eraan). Dus dat was exit campingmes. Verder hebben we het zeer goed overleefd, zijn we best wel een beetje verkleurd, zijn we goed door Portugal gejakkerd en spreken we bijna vloeiend Portugees... Obregado!

Passport, please

Sinds ik in twee dagen tijd welgeteld twee keer in een vliegtuig heb gezeten (een uitgebreidere uiteenzetting omtrent de bestemming vindt u hier), heb ik een vliegveldtheorie. Sowieso word ik altijd al poep-recalcitrant van vliegveldpersoneel. Een beetje de autoriteit uit lopen hangen in hun apenpakjes, lekker tassen open maken, mensen dwingen door stomme poortjes te lopen (en ze 3 keer terugsturen om de meest genante dingen te laten uitvoeren) en last but not least, vloeistoftesten doen (jawel), om te kijken of onschuldige Londen-gangers geen bommen in hun lenzenvloeistof stoppen.

Ik snap best dat zulke debiele maatregelen nodig zijn, en dingen als 'het zekere voor het onzekere' enzo... Maar ik word er vooral heel moe van.

Nou geloof ik meteen dat luchthavenpersoneel gewoon in hun opleiding leert hoe ze gestresste vakantiegangers een beetje in toom houden. Een flinke dosis botheid en een paar scheppen arrogantie doen een hoop, immers. Maar het allerdebielste viel me op bij de paspoortcontrole. Afgezien van het feit dat het personeel dan sowieso al in rare hokjes zit, zitten ze dus ook allemaal voortdurend met hun arm uitgestrekt over de balie, ook als er niemand voorstaat. Het is natuurlijk handig om die hand vast klaar te hebben liggen als je een paspoort aan moet nemen, maar ze trekken die arm vervolgens toch met paspoort en al weer naar binnen. Waarom zitten ze er in de overige tijd dan zo stom bij?

Helaas, helaas, heb ik geen foto van dit debiele tafereel, want dan had de betreffende meneer of mevrouw mij vast even stevig voor m'n kopske getetst. Met die klaargelegde arm natuurlijk.

Antwerpen!

Het is sjuust alweer een weekse of twee gelee, maar in dat weekend waren broerlief ende moi in Antwerpen, sjuust zeer tevree :-)

Een samenvatting van dit weekend laat zich vooral verwoorden als: veel gelopen en gezien, genoten van het oude stadscentrum én de Antwerpse horeca, mmmmmm!


En natuurlijk zijn er ook foto's gemaakt! Als koning en koningin van de sluitertijd konden we het niet laten om dat óók 's avonds in het donker te doen:

Top 10

Na geruime tijd heb ik weer eens wat toegevoegd aan mijn top 10 der dingen die niet noodzakelijker wijs bijdragen aan het verbeteren van mijn levensgeluk, te weten 'nieuwe lampjes in de keukenspotjes wringen'.

Nadat ik gister heel voortvarend met stofzuiger en vuilniszak onder mijn bed was gekropen, leek een lampje vervangen peanuts. Het lampje lag immers al een paar dagen klaar in de keuken. Dit was echter niet helemaal het geval, want het was een K-klus. Het lampje zelf ging dan nog wel (wel iets meer prutsen, want: halogeenlampje), maar bij het indraaien kwam meteen het hele spotje van het plafond afzetten. Echte Utrechtse degelijkheid, die keuken van ons.

'Ach', dacht ik toen optimistisch, 'dan draaien we die er gelijk even weer goed in'. Zo gezegd. Schroevendraaierset van di pappa erbij gepakt en ook nog in één keer de goede schroevendraaier. Omdat het eerste laagje van het plafond slechts uit een gipsplaatje bestaat, leek mij daar wel door heen te schroeven. In theorie klopt dat zeker, in de praktijk ook wel, maar niet boven je hoofd zonder licht en eigenlijk een hand te weinig. Na een kwartier grondig vloeken en zes extra gaten in het plafond besloot ik dat hangende spotjes eigenlijk ook best heel erg 2009 zijn. En een stuk beter voor mijn levensgeluk.

Mama Roux, Mest & Mist

Aangezien ik had beloofd om weer eens wat beter voor mijn blog te gaan zorgen... bij deze! Te beginnen met een impressie van afgelopen gisteravond. Kort samengevat: als u zich gisteravond, 6 maart, niet in de Rabobankzaal van Orpheus te Apeldoorn bevond, dan heeft u wat gemist!

Te weten: de muziektheatervoorstelling Mest & Mist, tevens de presentatie van de gelijknamige CD van Mama Roux.

En nu kan ik mijn blog overladen met stapels superlatieven om deze voorstelling te beschrijven, maar dat is zoveel typewerk ;-). Dat betekent overigens niet dat ik het niet geweldig vond, want het was een supervoorstelling. Zang, muziek, licht, pasjes, dansjes, alles klopte tot in detail. Ook Joanne (maar op deze link hoeft u niet te klikken, niezo up-to-date meer....) en ik hebben aan deze voorstelling meegewerkt. Vooraf renden we onszelf de benen uit het lijf als garderodemeisje-in-apenpakje en daarna hielden wij ons bezig met het aan de man brengen van het nieuwste meesterwerkje van Mama Roux, niet onverdienstelijk, al zeg ik het zelf.

Foto's van 'dat-waar-het-om-ging' (de voorstelling) heb ik zelf dan weer niet gemaakt, maar die zullen vast nog wel opduiken in de media. Ik kan u wel verblijden met enkele kiekjes van achter de schermen:



Bent u door dit wervelende verhaal helemaal in de stemming gekomen en wilt u dit prettige schijfje ook in uw bezit hebben? Dat kan, bestellen kan hier. En dan... vooral even luisteren naar het tranentrekkend mooie liedje 'Alteveer', een juweeltje!

Joris oefent ook mee

U heeft het goed gezien: na een hoop circusgereutel is er weer een behoorlijke stilte gevallen op mijn blog. Tja, na zo'n circus was mijn leven misschien even wat minder bloggenswaardig. Het dansensemble handstandt gewoon door, waarvan ik u graag het tussenresultaat toon: Joris Stykan!

Andreeeeeeee Stykan, 12 jaar oud!

Zie hier het enigszings over het paard gehandstandte jongetje dat de Juresta-bokaal won. Vanaf heden is Dansensemble Phoenix in training om hem te evenaren... Ons levert het alleen nog maar spierpijn op :-)

En... nog een keertje!

Ziehier een uitgebreide circusreportage an TV Apeldoorn... het begint meteen na de burgemeester. In het begin zit wat inleidend geleuter (maar ook daar kom ik langs!), maar daarna... komt het hele circus voorbij!

*klik*

Edit: om het een beetje overzichtelijk te houden... RTL Boulevard:

*klik* (klikken op: 'Wim Zomer krijgt Lintje', 5-1-2009)

Edit 2: en voor de hyvers onder ons:

*klik*

Lintje

Voor degenen die denken dat nu het wintercircus zelf gestopt is (snik...!), het wintercircus op mijn blog ook stopt: ik kan u teleurstellen, dat gaat nog even door!

Te beginnen met dit:

*klik*

(daar was ik dus live bij!)

Nog ééntje dan...

De groeten uit het circus!

Als je me deze vakantie zoekt...

Zit ik in het circus, samen met deze mensen!

Indiaan

Al een week of 9 geef ik elke week een training sociale vaardigheden aan een vijftal kinderen uit groep 6 van een basisschool. Tijdens de training oefenen we dingen als 'hoe maak je een praatje, hoe vraag je of je mee mag spelen, hoe reageer je als ze je pesten, hoe laat je op een handige manier merken dat je iets niet leuk vindt?' De kinderen krijgen na de training een 'thuisklusje' mee, waarin ook zo'n soort oefening zit. Alleen dan voor thuis. Of in de buurt. Of het schoolplein.

We waren bezig met het bespreken van de thuisklus, die deze keer ging over 'vragen of je mee mag doen'. De kinderen vonden dit eigenlijk best lastig, al lieten ze dat niet al te hard merken. Toen ik een aantal voorbeeldsituaties met ze ging bespreken 'en wat als... wat doe je dan?' reageerden ze niet al te enthousiast. Uiteindelijk ging ik maar beurten geven en stelde ze één voor één een korte vraag. Nadat ik het meisje naast mij een een vraag had gesteld en afwachtend aankeek, trok zij als antwoord een fronsend gezicht: 'ja, en je mascara zit ook scheef!'

Beroemd!

Naast dansen in het circus heb ik ook nog andere talenten... zo word ik nóg een beetje beroemder:

http://kids.balansdigitaal.nl/sitemanager.asp?pid=1886

:-)

Wintercircus!

Voor wie zich verveelt in de kerstvakantie...

Info & kaarten: hier!

Wintertijd, regeltijd

Zo tegen het einde van het jaar, loopt er altijd meer af dan alleen het jaar zelf. Nét als je goed in je winterdepressie begint te raken, moet je ineens een hele hoop regelen. Slechte timing. Daarom zoek ik per direct vrijwilligers voor het volgende:

- het vergelijken van zorgverzekeraars qua premie en wat ze dan dekken;
- het daaraangerelateerde opzeg-, opbel-, brievenschrijf- en regelwerk uitvoeren;
- het opzeggen van mijn mobiele telefoonabonnement en het zoeken van een goedkoop nieuw SIM-only abonnement;
- het opvouwen van mijn was, zodat ik weer op mijn bank kan zitten, of in horizontale stand voor de tv kan hangen;
- het boeken en betalen van een vakantie, zodat ik vanaf 5 januari even 3 maanden in een zonnig tropisch oord kan vertoeven, tot het in Nederland weer aangenaam verblijven is (hoewel, maak er voor de veiligheid maar 5 van).

Iemand?

Vrouwenkronkels

Die schoenen dus... daar zou ik op terugkomen... Is inmiddels al weer even geleden. Ik kan u melden, lieve lezer, die schoenen zijn er zeker gekomen! Ik wilde hier een leuk verhaal over schrijven, over hoe efficiënt ik kan werken, als het mij uitkomt. Na zo'n werkdag van druk-druk-druk en allemaal dingen regelen waar nog op teruggekomen moet worden, kon ik wel binnen 15 minuten mijn gehele kledingkast -en daarbij horende schoenen- analyseren tot een sluitend geheel, waar niet op teruggekomen diende te worden. En dat terwijl ik door het Utrechtse spitsverkeer fietste, met mijn iPod op. Ik was er zo uit, zwarte hoge Timberlands moesten het worden, want dat pastte helemaal in mijn huidige collectie. In 10 minuten ingeslagen, en ach, als we toch bezig zijn, kan er ook nog wel een winterjas bij. Ook in één keer geslaagd (wat een stom woord hè?), lekker snel.

Maar dat is inmiddels al weer even geleden, dus vandaag en gister moest er toch nog even stevig geshopt worden. Met respectievelijk broer- en moederlief. Ik zag wel weer erg veel mooie laarzen voorbij komen. En tja, mijn bruine laarzen zijn geplaagd door slijtage, dus niet meer zo waterdicht, het was mooi weer, mijn salaris was gestort, de schoenen in de stad waren afgesprijst, alléén vandaag ging er nog een hoop korting af... dan kun je ze niet laten staan toch?

Uitgebreide argumentatie... om goed te praten dat ik alwéér een paar laarzen heb gescoord...

Gezocht:

conservatoriumstudent, of iemand anders met verstand van muziek en muziek maken die mij een nader te bepalen instrument wil leren bespelen. Ik twijfel tussen klarinet, want dat klinkt zo gezellig in leuke liedjes, of viool want dan kun je leuke Hongaarse zoenkmuziek spelen -daar hoef je gelukkig niet lang voor te studeren- of piano want dat bergt zo lekker op in mijn kamer. En het zou fijn zijn als de gezochte persoon mij in deze keuze helder en doortastend kan adviseren.

Detail is dat ik geen muziekervaring heb, geen noten kan lezen nog nooit een instrument fatsoenlijk in m'n handen heb gehad, althans niet in de zin dat ik er een zinnige noot uitkreeg. Iets met een kleine Ilse die nooit door haar ouders is gedwongen naar AMV te gaan. En ik heb ook geen instrument en heb ook niet speciaal in de planning er één te kopen.

Maar het lijkt me leuk een gezellig riedeltje ergens op te kunnen spelen.

Lijkt me een hele duidelijke advertentie. Printen en ophangen in heel Utrecht, ben benieuwd wat er op af komt.

Spaghetti en een croissantje

Hongarije deel 1

Net aangekomen op Budapest Kelenföld, ik houd de tassen wel even vast hoor!Toch wel een beetje moe van die slaaptrein... gelukkig zijn we er bijna (dachten we toen nog heel naïef).
Balatonmeer, lekker!
Boedapest by night.
Tilos!